ww (flarden) wrote,
ww
flarden

Dronken deken om me heen geslagen.

"Psst schatje schatje" fluisterde de lelijke Turk en hij keek me aan vanuit het achterraam van een auto terwijl ik door groen fietste en de auto ook en hij bleef stil staan op de weg, ik was niet bang. In een grote bocht draaide ik om de auto heen en op het fietspad voelde ik me vrij, vrij hij kon me niet volgen. (Het was een fietspad en de autoweg ernaast was opgebroken.)

Maar ik was hoe dan ook niet bang.

Die avond hadden we een film gezien op het grote scherm, films change my life. Met een halve liter goedkope rode huiswijn voelde ik me als herboren. Gillend trok ik je mee de w.c. in en we lachten tot we niet meer bijkwamen om iets wat ik me niet meer herinner. Ik wou dat ik van je hield, dat deed ik ook een beetje toen. Het stonk daar en het toiletpapier kreeg ik niet van de rol. Ik hoorde je al naar buiten komen en riep door de dunne deur; "Wacht alsjeblieft ga niet weg het w.c. papier werkt gewoon niet mee!" Grinnikend hoorde ik je worstelen met de afdroogdoek uit het apparaat, jij was ook dronken.

"Ik wil hier weg", fluisterde ik in je oor. "Gewoon weg van deze stad en dit leven. Met de OV-kaart, hij is vandaag geldig. In de trein zal niemand ons zoeken. Als je honger hebt zal ik je voeden en als je liefde wilt mag je me hebben, ik kan alles geven." Je moest om elf uur werken de volgende dag en ik kon wel huilen maar ik zei alleen maar; "Andere, volgende keer glimlach".

Ik twijfel. Het kruispunt zegt dat ik vier kanten op kan maar dat is niet zo, er zijn altijd duizend wegen in mijn hoofd. Voor het zuivelschap in de supermarkt (er is nooit iets in huis) staar ik levenloos voor me uit als een dronken zwerver en ik zie de kaasjes netjes gerangschikt op soort. 40+, 48+, huismerk of Gouda, waarom lijkt het zoveel uit te maken? De afgeragde trui en de broek die over de grond sleept; het roze geruiten petje en de zwarte bodywarmer met kraag. Ik heb me nog nooit zo lelijk gevoeld maar ik hoef ten minste niet bang te zijn dat iemand naar me staart. Ik wil oplossen als een watermolecuul alsjeblieft, met een sis sssshht.
Na 20 minuten van wippen van de ene op de andere voet schuifel ik 2 meter verder en grijp maar naar een Italiaans vleeswarenpakket. It feels life-changing maar het heeft niets uitgemaakt behalve het één keer doorbreken van de sleur en dat het meisje met het hoofddoekje achter de kassa (die me telkens weer aan een oude verliefdheid doet denken) me aankeek met een afkeurende blik van heyjewastochvegetarisch. Ze herkende me en ik zag 'watbenjeschattig' in haar ogen want dat vinden mensen altijd, dat dwing ik af want ik schaam me zo voor vanbinnen dus lach ik maar en dwing ik liefde af, of ten minst eeen glimlach. Ik lachte lekker niet terug want ze moet niet denken dat ik zacht ben. (De brief toen ik 11 was. "Jij hoort niet meer bij ons groepje, je bent te zacht. Zoek maar andere vriendinnen we vinden je stom, dag.") Buiten schaamde ik me alweer voor het niet-lachen, de volgende keer doe ik een andere muts op en neem ik kassa 3.

Rondjes draaien en ik wil niet meer nadenken, nu niet nooit nooit nooit niet was ik maar een plant. Een orchidee 'cause looks matter.

Pak me vast en warm me op van binnen, ik heb het zo koud. Ikhouvanjeikhouvanjeikhouvanje. (Van wie, trut?)
Buiten ben ik een meisje met een gladde strakke huid maar van binnen voelt het alsof ik telkens in duizendmiljoen stukjes uiteen spat.
  • Post a new comment

    Error

    default userpic
  • 3 comments