ww (flarden) wrote,
ww
flarden

Ik voel me gewoon zo ontzettend, intens verdrietig.
En stil. Het liefst zou ik dit hele witte hok met puntjes vullen. Dat heeft natuurlijk helemaal geen zin, maar mag ik toch even? Ik moet blijven typen.

……………………..
…………
…..
…..
……………………….

Puntjes.

Ik zou zo graag ook voor mezelf willen leven en niet alleen voor anderen. Het maakt me moedeloos.

Foto’s zijn momentopnames, als ik kijk naar foto’s van mezelf vraag ik me af wat anderen erin zouden zien. Ik weet wel zeker dat ze er een persoonlijkheid op zouden plakken. Of toch ten minste een eigenschap. Want dat zou ik zelf ook doen. Daarom plaats ik geen foto’s, ik wil dat niet. Ik denk al zoveel na over wie ik ben of niet ben, daar heb ik geen anderen voor nodig. Bovendien haat ik mijn gezicht, haathaathaaaat ik vooral de leegte en de angst die ik erin zie, die erachter zit.
Twijfels en ‘het niet weten’ zijn net als leegte of misschien nog erger, want bij leegte denk je aan niets en bij twijfels ben je alleen maar bezig met die twijfels en verpest je ondertussen je hele leven.

Nu ben ik zelfs boos op mijn zusje. Dat is echt heel erg.

De hele dag praat ik tegen en in mezelf maar rond anderen komt er niets uit. Een glimlach misschien, een pijnlijk verkrampte.
Als ik ooit boos naar je kijk moet je niet schrikken want dat betekent waarschijnlijk dat ik je mag. Misschien vertrouw ik je zelfs wel. Genoeg om me niet te schamen voor mijn irritatie, in elk geval. Ik schaam me voor daarvoor, boosheid, dan voel ik me een slecht mens. Een gemeen, egoïstisch iemand. Dat ik anderen lastig val met een boos gezicht.

Ik wacht nu tot ik het verdriet eruit heb geschreven, maar het lukt niet.
Nu moet ik weer iets anders vinden om over te schrijven. Naar een klein iets in het loodzware niets zoeken.

Er zitten gewoon geen woorden in mij. Niet eens gedachtes, alleen flitsen ervan.
Niets. Niets. Niets.
Ik weet gewoon niks ok. Ik zit hier alleen maar.
Dit pers ik er allemaal uit.
Ik moet mezelf nu dwingen om niet met waaroms te gaan smijten.
Om niet te gaan zeuren over hoeveel ik mezelf haat en over hoe verloren ik me voel. (Zie je hoe dwingend het is, nu gebeurt het zelfs indirect).
Ik vind het stom dat ik pijn nooit om kan zetten in mooie dingen zoals anderen dat doen. Ik kan alleen ineengedoken in hoekjes gaan zitten of mijn ogen dicht knijpen tot het voorbij is. Schrijven doe ik dan wel, maar dan zeur ik alleen maar.
Nu moet ik me gauw ergens in gaan verliezen om aan mezelf te ontsnappen, dag.
  • Post a new comment

    Error

    default userpic
  • 5 comments