ww (flarden) wrote,
ww
flarden

  • Mood:

Het leven van martini's, bailey's, rode vodka's en instortende sociale capaciteiten.

Soms vind je jezelf zo lang geïsoleerd van mensen dat je de gewone gedragsregels verleerd bent. "Ik praat al de hele avond over mezelf! Wat erg! Hoe is het eigenlijk met jóu, wat is er allemaal gebeurd?" Een oprecht geïnteresseerde blik. Stotter stotter, hier. Je lacht wat en je mompelt iets over "niets bijzonders hoor, je weet wel, haha, hahha, afspraakje hier en daar, tentamens, je kent het wel!". Het voelt misschien wat leeg en nep maar dat geeft niet, anderen zijn nodig om eruit te kunnen breken. Avonden als deze doen me wel inzien dat er iets moet veranderen in dit beklemmende passieve kop-in-het-zand bestaan waar ik de afgelopen maanden in vastzit. Geluk is zo dichtbij, dat weet ik zeker. Je ik moet jemezelf er alleen wel in durven gooien. En ik heb het echt in me om lief te hebben als ik mezelf dat maar toelaat. Want ik heb het gevoeld verdomme. Liefde.



Dag sociale rem, HOI leven. Ja?
  • Post a new comment

    Error

    default userpic
  • 9 comments
Nee, niet liefhebben. Neem geen genoegen met... dit. :D
Zeg iedereen, die stupide genoeg is om ook daadwerkelijk te geloven wat je ze wijsmaakt; of iedereen die te ongeïnteresseerd is om oprechtheid te leggen in hun vuile verkoop-praatjes, precies wat ze willen horen, zodat ze er weer snel vandoor kunnen gaan richting een of andere wandelende intellectuele ramp waarbij wél alles 'goed' gaat, en die wél in lage stem lacht om alle sneuheid die mensen zich blijkbaar gedwongen voelen om zich al riekend uit hun poriën te zweten op zogenaamde sociale aangelegenheden: "hallo, hoe gaat het met mij?"
*grinnikt bitter*
Interessante kijk op zaken. Ik zal het onthouden. ;)
Ik weet het: "ernstig gestoorde jongen oefend bittere terreur uit in de argeloze celgroepen van het LiveJournal Imperium"; het aloude verhaal -_-
;)
(Jou voeg ik ook toe, dan.:) Toch maar wel.)
ik weet niet in hoeverre je echt actief ben met deze lj,
maar allemachtig ik schrok me wild van de overeenkomsten.
ik voel me precies (nouja, nooit helemaal hetzelfde) als jij,
ik heb er geen woorden voor. of toch wel. de negativiteit, het niet toelaten
van alles, de eenzaamheid en het besef dat het nodig is te veranderen.
mijn laatste post(s) gaat erover, als je em wilt lezen mag je me toevoegen.
maar ik moest een reactie achterlaten.
(Sorry, ik kreeg geen berichtje in de email, hm)

Af en toe actief, als het 'nodig' is om iets er uit te schrijven.
Weet je, toen ik dit las klopte mijn hart toch wel even wat sneller, soms voel ik me zo ontzettend alleen hierin.

Ik zou toch wel graag willen weten wat jij erover schrijft. Ik voeg je toe.
maakt niet uit, gebeurt de laatste tijd regelmatig hier.

ik schrijf er niet al teveel en niet al te graag over hoor, op lj.
maar ik hoop dat je me gelooft als ik zeg dat dat je echt niet alleen bent, met gevoelens als deze. ik zal je ook toevoegen.
ja, wederom geraakt door je teksten hier. zo echt, er spreekt schoonheid (liefde) uit je woorden.

toestaan, voor mij is het toestaan, mezelf toestaan.

x
Oh.. Ik kan niet uitleggen hoeveel hoop me dat geeft, dat iemand er nog liefde uit kan halen.
Een anoniem iemand die niet uit medelijden spreekt.

En dat, wat jij zegt, is iets wat ik erg graag zou willen leren.

(dankjewel)
x